Archive for January, 2015

J’ai déjà été assez sévère avec Celer (Dying Star) mais je le serai moins pour ce Sky Limitssorti sur Baskaru. Moins, d’accord, mais encore ! Oui, encore, mais moins !

C’est peut-être une question de projet. En effet, s’il reste attaché à son « ambient diaphane » à base de loops de nappes de synthés, Will Long y ajoute des field recordings (de très petites choses, plus pétiques que vraiment concrètes) capturés en 2012 et 2013 au Japon. C’est donc une sorte d’invitation au voyage qu’il nous enverrait dans un digipack.

Les paysages ou les instants passés (le Shinkansen qui quitte Kyoto, le retour rue Kawaramachi) qu’il recrée avec des sons sont assez « cinématographiques », certains au volume très appuyé, d’autres étouffés au contraire. Assez proche des anciens Eno(toujours ce fichu problème d’identité), aussi, donc pas très neuf. Certes, mais quand même estimable.

Projekt Celer powstał w 2005 roku i przez pewien czas funkcjonował jako duet: Danielle Baquet i Will Long, lecz od 2009 roku Celer stał się solowym przedsięwzięciem amerykańskiego muzyka, pisarza, pedagoga i fotografa – Will Long, który obecnie mieszka w Tokio. Myślę, że wszyscy doskonale znacie postać Longa, gdyż w ciągu ostatnich lat współpracował z wieloma znanymi twórcami z kręgu muzyki ambient, a jego płyty zostały wydane w takich labelach jak Spekk, Glacial Movements, Humming Conch, Experimedia i OAR. Najnowszy krążek „Sky Limits” jest swego rodzaju serią dźwiękowych marzeń, które przeplatają się z rzeczywistością, czyli z nagraniami terenowymi zarejestrowanymi w Tokio i Kioto. Muzyka Celera to delikatny i zwiewny ambient, ale niestety nic poza tym nie odnalazłem na krążku „Sky Limits”.

For a while I assumed that Celer was no more, due the passing of one half of the duo, but since 2009 Will Long also uses this name as a solo vehicle. He has released his music on many labels, such as Experimedia, Glacial Movements, Spekk and now Baskaru. Here we have a new album of eleven pieces, which all have a title and not necessarily form one long piece but could also be treated as such, of music that is very ambient mixed with a bit of field recordings. From his current location, Tokyo, he offers what seems to be the entire opposite soundtrack of a busy city. Much of this sounds like processed string music, not unlike the kind of strings processed by Marsen Jules. Music that floats by, really, really gentle and calm. Not the kind of stuff I would let pass without looking out the window and think of some weather related metaphor. It fits this sunny yet cold (how would I know: I haven’t left the house all day) January day, and now, especially at the end of the afternoon,
evening starts to fall and lights begin to fade: this seems to be the perfect time of the day to start this CD and then, about an hour later, it’s most likely dark and we have moved to a variety of moods here, all from the various possibilities on offer from the string sounds (light, dark, somewhere in between, together, alone), which he mixes with very quiet field recordings from Tokyo, just faint traces it seems of someone talking, some sparse sound, the rumble of far away traffic; Tokyo has quiet areas too, I know. This is Celer the way we like it; it’s not the kind of music that Celer wouldn’t do, and that’s perhaps the downside of it. It doesn’t seem to be something ‘new’, for whatever that is worth. But perhaps that’s reviewer talk; maybe the fan wants more of the same?


From the liner notes of this release “Hill towns and empty houses pass by, but the smoothness of the train blurs the view”; and this is all Will Long needs to say to portray what he is trying to achieve with this album. With the opening pads of ‘Circle Routes’, the listener is dragged into a sea of enriching ambient with direct immediacy, with layers of folding bliss that are as hypnotic as they are drenched in solitude; where just over nine minutes of your time disappear without realisation.

Each track is interspersed by a field recordings equivalent that represents Long’s daily life in Tokyo and these can be forgiven thematically speaking, as they drift and glue the reflections of Celer’s memories, that are evocatively played out on seas of endless apparitions.

From the desperate throttles of ‘Tangent Lines’, to the threads of hope portrayed on ‘Equal Moments of Completion’, Will Long cascades a shimmering array of swells and pitfalls that simultaneously spark images from all ranges of key change and sound; that disguise the similarities and familiarities of each song, complimenting each other as an albums worth of work, embodying a concept that never fails to impress; where on some other releases this would undoubtedly be deemed as ‘samey’.

As a whole, ‘Sky Limits’ provides enough of a rich tapestry as any for a self-respecting ambient fan to lap up with gusto. As such this isn’t an album that you can just pick up and play; it takes a set mood and space in time where the listener is prepared to sit down and wholeheartedly envelop themselves in another persons story.


Is de bestemming het doel van de reis? Of is het reizen op zich al de bedoelde bestemming? Is het elders een uitgesteld thuiskomen, al dan niet met vreselijke heimwee? Of is het echte thuiskomen in eigen huis en haard de inspiratie voor het maken van nieuwe plannen voor tochten vanuit de veilige thuishaven? Is de ambient van Celer de reis of de aankomst, het vertrekpunt of misschien het thuiskomen en -zijn? Kun je in zijn nevelige en dromerige wereld overal een thuis vinden?

Will Long bouwt onder zijn artiestennaam Celer composities, die in en uit droomwerelden lijken te drijven. In zijn minimale stukken met serene modulaire structuren zit echter een diepe emotionele laag verstopt. Denk aan een landschap dat voorbijraast als je uit het raam van een trein kijkt. Dichtbij zie je een waas aan kleuren en lijnen, veraf de strakke horizon. Huizen, weilanden, windmolens. De randen van een stad doemen op, en dan: de drukte van een station. En vervolgens weer de relatieve kalmte van het platteland. Zo wisselen ook gedachten zich ondertussen af; van actuele tot mijmerende herinneringen, die in en uit elkaar geweven worden in een labyrintisch spel. Een spel dat verrassend genoeg veelal geen vertrek of aankomst kent, maar in een tussengebied danst tussen toen en dan.

Urbi et Orbi gedragen door een drone, als het spiegelende oppervlak van een meer dat niet beroerd wordt door wind; Longs ambient is als het Stars of the Lidachtige blanke doek waarop je je fantasie mag botvieren, en je beslommeringen lodderig de beslommeringen mag laten. Waarop ongrijpbaarheid van herinnering, droom en realiteit samensmelt met laag op laag aan uitgerekte landerige tonen, die Marsen Jules en ook Machinefabriek in je oproepen. Een plaat als een moment waarin alles kan en mag, en niks hoeft. Nergens en toch ergens.